آب جوشانند ، در سايه اى از دود سياه ، نه سرد و نه خوش ، اينان پيش از اين درنازو نعمت بودند ، و بر گناهان بزرگ ، اصرار مى ورزيدند و مى گفتند : آيا زمانى كه ما مُرديم و خاك و استخوان شديم ، بازهم ما را يا نياكان ما را زنده مى كنند ؟ بگو . : همه را ، آنان كه از پيش بوده اند و آنان كه از پى شان آمده بودند ، همه در وعدگاهِ آن روز معين ، خواهند بود . آنگاه شما اى گمراهانِ تكذيب كننده ! از درختان زقوم خواهيد خورد ، و شكمهاى خود را از آن ، پر خواهيد كرد ، و بر سر آن ، آب جوشان خواهيد نوشيد ، چنان مى نوشيد كه شتر تشنه آب مى نوشد ، اين غذايشان در روز جزاست . ( يا ايها الّذين آمنوا قوا أنفسكم و اهليكم ناراً وقودها النّاس و الحجاره عليها ملائكه غلاظ شداد لا يعصون الله ما أمرهم و يفعلون ما يؤمرون . ) اى كسانى كه ايمان آورده ايد ! خود وخانواده خود را از آتشى كه هيزم آن مردم و سنگها هستند ، نگه داريد . فرشتگانى درشت گفتار و سختگير بر آن آتش ، موكلند . هر چه خدا بگويد ، نافرمانى نمى كنند و همان مى كنند كه بر آن مأمور شده اند . ( و يتجنّبها الاشقى . الّذى يصلى النّار الكبرى . ثمّ لا يموت فيها و لا يحيى . ) و بدبخت از آن دورى مى گزيند ، آن كه به آتش بزرگ جهنم درافتد و در آنجا نه بميرد و نه زنده بماند . ( ويل لكلّ همزهٍ لمزه . الّذى جمع مالًا و عدّده . يحسب ان‌ّماله اخلده . كلّا لينبذنّ فى الحطمه . و ما ادراك ما الحطمه . نار الله الموقده . التّى تطّلع على الافئده . إنها عليهم مؤصده . فى عمدٍ ممدّدهٍ ) 311 واى بر هر غيبت كننده عيبجويى ، آن كه مالى گرد آورد و حساب آن